yitirilen

herkesin içinde kocaman bir terminal,bir gar var... yani yolcu indirip bindirdiğimiz bir mekan var...
düşününce ne çok yolcu geçmiş içimden diyorum. kimi kendi isteğiyle indi haber bile vermeden, kimini ben indirdim.
ve gittiler...
ama öylesi oldu ki inmesin diye ne çok dua ettim...
yalvardım...
duymadı...
eminim ki o da /onlarda inmek istemez(ler)di,
istemeye istemeye olsa da indi...ler...
gidişinin,gidişlerinin ardından yıllar geçse de kimsenin farkında olmadığı bir şey var...
onlar gittiklerini sandılar...
kalanlarda onların gittiğine inandılar...
oysa onlar hep varlar...
ta ki ben gidene kadar.
ne zaman ki ben gittim,
o zaman tüm yolcularım için el sallayacağım...